نسیم مهرگانی

چو نسیم خزان بوزید
گل و سبزه و لاله گذشت
دگر از سر گلشن و دشت
پرنده ی بهاری
خموش و دل شکسته
در آشیان نشسته
چو شاخه های پر گل میلرزد
گل میریزد
ز باد سرد پائیز
به گلشن غم انگیز
چو اشک تیره بختان
ز شاخه ی درختان
فتاده برگ لرزان
تو امید و قرار منی
تو مه شب تار منی
تو همیشه بهار منی
در آن خزان زیبا
من و تو مست و شیدا
کنار هم نشستیم
نسیم مهرگانی گل میریخت بر گیسویت
شکسته رونق گل ، دگر ز رنگ و بویت
خزان رسیده بر دشت
بهار و سبزه بگذشت
بهار من کجائی
بهار من کجایی