شکلِ باغی‌ام که دیگر
خشکه و دیدن ندارد
شاخه‌گلی که پژمرد
ارزشِ چیدن ندارد
ارزشِ چیدن ندارد
قبله‌ای که تو نباشی
پرستیدن ندارد
پرستیدن ندارد
گفتم بجز شانه‌هایت
من دگر جایی ندارم
گفته بودمت که دیگر
تنِ تنهایی ندارم
تنِ تنهایی ندارم
پیِ تو کجا بگردم
من دگر نایی ندارم
من دگر نایی ندارم
کاش عطرت در این خانه نبود
کاش فکرت در سرِ این دیوانه نبود
کاش سرِ من یک شانه نبود
بد زخمی زد چشمانم از او
کاش زخمت رو این دلِ ویرانه نبود
تو رفتی و ماندی، تنِ بی‌جان و کبود
خاطراتت بدترم کرد
خاطراتت پرپرَم کرد
چه شبا دوریت و من
با عکسات دست به یکی کرد
ظلم به چشمانِ ترم کرد
کوه بودم قبلِ عشقت
عشقِ تو رحمی نکرد
و زد مرا خاکسترم کرد
کاش عطرت در این خانه نبود
کاش فکرت در سرِ این دیوانه نبود
کاش سرِ من یک شانه نبود
بد زخمی زد چشمانم از او
کاش زخمت رو این دلِ ویرانه نبود
تو رفتی و ماندی، تنِ بی‌جان و کبود
۰ زمان مطالعه یک دقیقه