یوقتا که از درد تموم من
سکوته
حجوم مرگ را حل یه گلوله
هر نفس تنگه چهرم بیرنگه همیشه
جای هر بوسه پر واژه و کبوده
راهه فرار همیشه بنبست بوده
جنگیدن واسه تصمیم هایه فرسوده
دستور همیشه از شاهه دل بوده
عقلی که همیشه داره دروغ میگه
واسه شادی دیگ من نیستم
غمگین بودم ولی خندیدم
خودمو خیلی آزار میدم
من اون آدم نیستم دارم از دست میرم
تویه جوونی موی سپیده من پر غروره
نمی‌خوام رویایی که وعده هاش همه دروغه
من دیگه گوشم پره از این حرفای بیهوده
خستم از اینکه همه منتظرن واسه سقوطت
زندگی یعنی زخمات دلیل وجودت
قلبی که هنوز میتپه ولی تو سکوته
نزار که افکارت بگیرن هی بهونه
همیشه این احساس از چشمات معلومه
واسه شادی دیگ من نیستم
غمگین بودم ولی خندیدم
خودمو خیلی آزار میدم
من اون آدم نیستم دارم از دست میرم
۰ زمان مطالعه یک دقیقه